Vaak zie ik ze niet, want Lotte loopt altijd ver voor me uit en probeert al het mogelijke wild de stuipen op het lijf te jagen, door er achter aan te rennen. Gelukkig gaat ze niet achter ze aan het bos in, en zijn reeën, konijnen, vogels en vossen haar te snel en slim af. Ze heeft nog nooit wat te pakken gehad, nee, voor haar is het alleen lollig om ze op te jagen.
Maar ja, dan de jagers. Beneden aan ons weggetje staat een soort schuurtje, het huisje van de jagers.
Vanaf september tot het voorjaar duurt het jachtseizoen. In deze periode verzamelen de jagers zich hier op zondag. Er staan dan verschillende auto's beneden.
Lotte houden we dan meestal binnen, want die gaat anders onafgebroken staan blaffen naar de mannen.
Gelukkig jagen ze meestal aan de overkant en zelden in het bos achter ons.
Daar zijn we blij mee, want daar loop ik altijd met de honden, en op zondag halen we daar ook dood hout uit het bos, wat bestemd is voor de kachel. Dat ga je niet doen als er jagers rondlopen.
Jaarlijks vallen er 10-tallen doden door de jacht. De jagers zelf zijn verplicht om oranje pet of hesjes te dragen, om te voorkomen dat ze elkaar afschieten. Maar menig jogger of wandelaar wordt nogal eens aangezien voor wild, en wordt dan beschoten. Nee, op zondag is het niet veilig om een boswandeling te maken.
Als vegetariër zijnde, heb ik niets met de jacht. Leven en laten leven is mijn motto. Al begrijp ik wel dat er in gebieden de wildstand op peil gehouden moet worden. Een overschot aan wild kan natuurlijk overlast veroorzaken. Maar ik begrijp niet dat er fazanten uitgezet worden, om er vervolgens op te gaan jagen. Dat laatste gebeurt hier dus.
Tja het jagen zit de mannen hier in de genen. Al jaren wordt er gejaagd, al heb ik het idee dat het animo bij de jonge mannen terug loopt. Ik zie vooral mannen van middelbare leeftijd, gehuld in groene jagers kleding met een knaloranje petje op hun hoofd en een geweer om de schouder. Het zal ze vast een bepaald gevoel geven om er zo bij te lopen. Ze worden vergezeld door de jachthonden. We horen ze maar wat vaak blaffen. Het komt regelmatig voor dat de jagers hun hond kwijtraken, of de hond zijn baas. Ik zie ze wel eens lopen, eenzame honden zoekend naar hun baas. En ook jagers komen hier wel eens vragen of we hun hond gezien hebben. Ach, wat een leed ! Het leven van een jachthond is echt geen pretje. Ze worden meestal gehouden in een kennel buiten het huis. Moederziel alleen, geen sociaal leven, en op zondag eruit voor de jacht.
Nee, ik heb niets met de jacht, de geweerschoten gaan me ook altijd door merg en been.
Ik word blij van de reetjes aan de bosrand. Gelukkig zijn ze er nog.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten