Kerst voorbij, op naar 2016

Het zit er weer op, de kerst dit jaar.

In Nederland is men nog aan het uitbuiken van 2 kerstdagen, en voor het gemak is deze zondag de 3de kerstdag. Hier kennen ze maar 1 kerstdag. Dit weekend is weer gewoon weekend. Gisteren kwam de postbode ook gewoon langs en waren alle winkels open en ook de gewone zaterdag markt stond er weer ! 

Voor ons dus ook weer gewoon weekend, al hebben we wel 2 dagen uitgepakt als het om de maaltijd ging. 2 dagen een heus meer gangen menu, samen staan kokkerellen in de keuken en heerlijk gegeten ! Ja dat was toch wel een kerstgevoel, met zelfgemaakte menu kaarten op tafel, net als mijn vader vroeger deed ! 2 dagen lang wat lekkers bij de koffie en een heus Frans kerstbrood, waar we tot zeker nieuwjaar van kunnen eten. En ook een heerlijke fles champagne soldaat gemaakt.

Dit alles onder het genot van de top 2000. Wat maakt dat de laatste week van het jaar toch altijd bijzonder. Al die oude en nieuwere hits, en elk jaar weer het ongeloof hoeveel je er mee kan zingen.

Ik sta er mee op en ga er mee naar bed. De app op tablet en telefoon, die laatste in mijn jaszak als ik met de honden ga lopen, om maar vooral niets te missen.

Inmiddels heeft de kerstboom vandaag een mooi plaatsje in de tuin gekregen. We hopen dat hij uit zal groeien tot een prachtige grote dennenboom. De versierselen zijn weer naar zolder verhuisd.

Het was gezellig met het boompje in huis, maar ik ben ook blij om hem nu in zijn natuurlijke omgeving te zien staan. Gezelligheid is gelukkig niet afhankelijk van een boom in huis !

De laatste dagen van dit jaar houden we nog een beetje vakantie. Klussen in de vrachtwagen en een dagje shoppen in Toulouse. Op naar oud en nieuw wat we bij onze buren zullen vieren.

We kunnen terug kijken op een mooi 2015. In vogelvlucht wat hoogtepunten : 

Zakelijk succesvol, de locale bevolking weet de garage nu ook te vinden. 

Veel vrienden mogen ontvangen, en mijn familie, waar we gezellige tijd mee doorgebracht hebben. 

De Magirus gekocht, waar we een nieuw rijdend huis van gaan maken. 

De HY bus in de tuin als logeerplek gecreëerd .

Een fijne vakantie aan de kust gevierd. 

Mijn verjaardag met nieuwe vrienden kunnen vieren. 

Mijn huis verkocht en mooie toekomstplannen gemaakt, en dat alles in goede gezondheid. 

Vol verlangen kijk ik uit naar het nieuwe jaar, een blanco onbeschreven vel. We gaan er weer wat moois van maken !

Het weer weer

Gisteren op 17 december was het 18 graden. Lente hangt in de lucht en dat terwijl de winter nog moet beginnen. Deze donkere dagen voor kerst, zijn dit jaar stralende warme dagen.

Het is een beetje verwarrend allemaal. De winterjas is voorlopig niet nodig, wat heet, er is helemaal geen jas nodig, een trui aan buiten is genoeg. Natuurlijk is het nog fris in de vroege uurtjes en gaat ook hier de zon om 17.15u onder. Ja, hieraan is te merken dat het winter is.

Het is heerlijk weer om buiten bezig te zijn.

Ik werk dus weer volop in de tuin. Winterklaar maken, zal ik maar denken, al heb ik meer de neiging om al te gaan zaaien en om het gras te gaan maaien !

Tot en met oktober bleef het 20 graden. Daarna hebben we een paar keer nachtvorst gehad en wat frisse dagen, maar in december blijft het kwik in elk geval dagelijks boven de 10 graden en zelfs boven de 15 graden.

De natuur houdt zich rustig. Ik hoor weinig vogels. Afgelopen weekend werd er wel een kalf geboren in het weiland naast ons, maar dit gaat hier het hele jaar door, want de stier loopt gewoon tussen de koeien en leeft zich dus uit op elk gewenst moment. Zie nog geen blaadjes komen aan de bomen die nog maar net al hun blad kwijt zijn. Dit zal ook komen door de weinig uren licht op een dag. En gelukkig maar, want wie weet komt de winter nog, de koudste maanden liggen immers nog voor ons, al gaan de dagen over een kleine week alweer lengen. Naar dit laatste kijk ik al weer weken uit. Weer of geen weer, zodra de zonnewende is geweest gaan we gevoelsmatig weer richting de zomer, en kruip ik langzaam weer uit mijn winterdip. Deze laatste krijgt echter weinig kans met de huidige temperaturen. Ja, ik ben er een beetje van in de war.

Maar goed, ben en blijf toch Nederlander, dus blijf over het weer praten !

Help de buurvrouw gaat bevallen.....!

Naast onze Franse buren die vele honderden meters bij ons vandaan wonen, zijn onze naaste buren koeien. Een boeren zoon probeert zijn eigen kudde groter te maken. Afgelopen zomer was er echter maar 1 kalfje. Toen hij ons in september een aantal flessen heerlijke wijn kwam brengen, als dank voor de elektra die wij hem leveren voor het schrikdraad om de wei,vertelde hij dat er wat mis was gegaan met de dekking van de koeien, maar dat nu wel alle koeien gedekt waren en in januari de kalfjes worden verwacht.

De afgelopen zomer was het heet. De grote Stier met zijn 12 dames sjokte vaak door de weilanden, op zoek naar schaduw en nog een beetje gras. Ook werden ze af en toe op andere weilanden geplaatst, waar nog wat gras te grazen viel. 

Aan het eind van de zomer kwamen er 6 koeien terug als buren, de andere helft verblijft elders. Aan de dikke omvang van de koeien was te zien dat ze drachtig zijn.

De afgelopen week was me opgevallen dat 1 koe behoorlijk dikke uiers had gekregen, volgens mij een teken dat het niet meer zo lang zou duren voor ze zou gaan bevallen. Ik hield ze daarom extra in de gaten. De boer woont immers ver weg, en je weet nooit wanneer zo'n kalf zich aandient.

Zaterdag zag ik de desbetreffende koe in een hoek van de wei staan, onrustig, steeds loeiend en haar staart omhoog houdend. Nu ben ik echt geen boerin, maar ik had het idee dat ze wel eens zou kunnen gaan bevallen. Ton, die in Parijs zat, gebeld om te vragen of dit een voorteken kon zijn . Hij heeft immers zelf jaren lang een koe gehad en regelmatig kalveren, dus hij zou het wel weten. Het zou inderdaad het begin van de bevalling kunnen zijn en ik heb dus de boer gebeld. In mijn beste Frans proberen uit te leggen dat ik het idee had dat er een koe een baby ging krijgen. Dat ik het niet zeker wist, maar wel het idee had. En dat het zou gaan vriezen de komende nacht, zou dat niet te koud zijn voor het kalf !?? De boer begreep me, en zei dat hij zou komen kijken. Het begon al te schemeren. Nog voor de duisternis in viel ben ik nog een keer gaan kijken. Ze stond nog op dezelfde plek. De boer kwam er ook net aan. Ik begreep niet veel van wat hij zei, maar wel dat alles ok was, ze inderdaad zou gaan bevallen, en dat de vorst niet erg zou zijn voor het kalf. De boer zou over een uurtje weer terug komen.

De volgende dag stonden de koeien op grote afstand, en kon ik niet zien of er al een kalf was. Maar vandaag was het zover. Een fors klein stiertje loopt tussen de dames in !

Moeder en zoon maken het goed !

Wie ben ik nu ?

Toen we in maart vorig jaar hier kwamen wonen, heb ik me bij het arbeidsbureau in laten schrijven als zelfstandige. Ik maak tassen van fietsbanden, verkoop deze via internet en op markten.

De eerste zomer heb ik redelijk wat tassen verkocht. Echt rijk werd ik er niet van, want elk kwartaal moest er een percentage afgedragen worden voor de sociale lasten en zeg maar, het ziekenfonds. Door mijn werk als zelfstandige was ik dus verzekerd. Ook heb ik voor de markten een parasol aan geschaft en ook bleek ik me te moeten verzekeren alvorens ik op een markt mocht staan. Al met al heel wat kosten, dus ik hield er niet echt veel van over.

Dit jaar was de marktverkoop echt beneden peil. En nu hebben zie ook nog besloten dat je als zelfstandige naast je privé rekening ook een zakelijke rekening moet openen. Daar ben je hier in Frankrijk al gauw €5 per maand voor kwijt. 

Tja, dat was me net te veel van het goede.

Vandaag dus naar het arbeidsbureau geweest om mijn zelfstandige onderneming per 1 december op te heffen. Geen officiële markten meer waar ik tassen ga verkopen. Nee, ik beland in het zwarte circuit.

Zal op rommelmarkten gaan staan en op zoek naar andere leuke evenementen waar ik niet mijn officiële papieren hoef te laten zien. Jammer, maar door de vele kosten was het niet meer op te brengen.

Natuurlijk veranderd er daadwerkelijk niet zo heel veel. Ik kan nog een jaar verzekerd blijven en daarna kan ik vermoedelijk bij Ton op de ziektekosten verzekering of zelf iets regelen via de sociale dienst.

Ton was natuurlijk altijd al de kostwinner. En ik zijnassistent als het gaat om het versturen van de onderdelen wereldwijd. Mijn tassenmakerij was een bijverdienste, waar ik absoluut niet van kon leven.

Gevoelsmatig ligt het echter wel anders. Opeens heb ik voor mijn gevoel helemaal geen status meer en ben ik nog meer afhankelijk van mijn partner.  Iets wat nog wel een plekje moet vinden in mijn systeem merk ik. Ik die altijd haar eigen boontjes heeft gedopt, de zelfstandigheid zelve.....wat is er van over ?

Natuurlijk bedruip ik mezelf prima op financieel vlak na de verkoop van mijn huis, maar wat ben ik nu ?

Huisvrouw ? Assistent van Ton? Hobbyhuppelkutje ? Medewerkster in de kringloop, als vrijwilliger ?

Het is echt raar te merken wat dit met me doet. Na de slechte verkoop van afgelopen zomer heb ik geen enkele tas meer gemaakt, het had zo demotiverend gewerkt, dat me de inspiratie ontbrak. Ook al zit mijn hoofd nog vol leuke ideeën, het kwam er niet meer van om achterl mijn naaimachine plaats te nemen.  De ideeën zijn er nog steeds, en ik zal ook echt nog wel wat tassen gaan maken, gewoon omdat het heel leuk is om te doen.

En verder.....ik ga maar een baantje zoeken, dan weet ik weer wie ik ben......

Kleine wereld

De ochtend is gehuld in dikke mist. Zelfs de overkant is niet zichtbaar. Het regent.

Mijn winterjas van zolder gehaald en met mijn cappucion op, loop ik het dagelijkse rondje met de honden. Ik kijk nauwelijks om me heen, er valt immers vrijwel niets te zien. Nee, mijn blik is naar beneden gericht. Gras met regendruppels en prachtige klaviertjes, alsof ze met zilver zijn belegd. Zo'n kleine wereld en toch zoveel moois te zien! 

Terwijl ik zo loop, de grond afspeurend naar nog meer mooie schatten, bedenk ik me dat het zo belangrijk is om de kleine dingen in je directe omgeving te zien, te waarderen.

De wereld is tegenwoordig zo groot, al het nieuws, alle ellende komt zo snel en met zoveel, vaak afschuwelijke beelden, binnen. Zoveel negatief nieuws, haat, dood en verderf. Gelukkig op grote afstand, al wordt die afstand wel steeds kleiner.

Maar we kunnen er zo weinig aan doen. Het zijn de regeringsleiders die oorlogen verklaren, noodtoestanden uitroepen, om zo de overheid nog meer mogelijkheden te geven tot geweld.

We kunnen onze afschuw uitspreken, onze profielfoto op Facebook veranderen, maar er daadwerkelijk iets aan doen..... Nee, je kunt je er hooguit erg beroerd en machteloos door voelen.

Ik denk dat het belangrijk is om vooral in je eigen directe omgeving vredelievend te zijn en de mooie dingen daar te blijven zien. Glimlach naar elkaar, heb lief. Kijk naar je omgeving en kleur haar wat mooier. Kijk om je heen, zit je er niet warmpjes bij ? Hoeveel mooie schatten staan er om je heen ? Weet je nog hoe blij je was toen je dat schilderijtje kreeg ? En kijk eens naar het roodborstje op de balkonrand! Er is zoveel moois in je directe omgeving. Bekijk het eens met andere ogen, waardeer het, het zal je een blij gevoel geven ! Kijk vandaag eens niet op nu.nl en laat het 8 uur journaal voor wat het is. Het is zo belangrijk om dankbaar te zijn voor alles om je heen, je eigen kleine leefwereld.

Als we allemaal dit fijne gevoel vasthouden en uitstralen, zal de wereld er mooi uit blijven zien, zelfs als het regent !!

De noodtoestand

Als ik vanmorgen met de honden loop is alles net als gisteren. De koeien liggen vredig te herkauwen in de wei, Lotte blaft wat naar ze en vervolgt al huppelend en onbevangen haar weg. De stilte is hoorbaar, zo vredelievend, zo vertrouwd.

En toch is alles anders. Opeens woon ik in een land waar een noodtoestand heerst.

Een handje vol extremisten hebben angst gezaaid. Parijs is in oorlog.

Ik ben verbijsterd, verdrietig en lees, kijk en luister het nieuws vol afschuw. Waarom doen mensen dit anderen aan ? Ik kan dat niet begrijpen.

Een dier heeft net als de mens een vlucht en/of aanval gedrag in geval van bedreiging. Een natuurlijk instinct. Niemand vlucht of valt aan als er geen bedreiging is, tenzij er een traumatische ervaring is, of er een flinke kronkel in de hersenen.

Helaas lopen deze laatste in veel gevallen vrij rond en vallen ze aan zonder dat ze zelf daadwerkelijk bedreigd worden. Schiet mij maar lek.....in dit geval niet zo' n goede uitdrukking, maar ik snap niet hoe mensen zoiets kunnen doen. Lukraak in het rond schieten, bewust onschuldigen doden en jezelf daarna ook de dood injagen.

Het kan toch niet zo zijn dat er een geloofsovertuiging is die dit voorschrijft? Dat je een martelaar wordt na zo'n daad? De mens is van nature vredelievend. Niemand wordt vol haat geboren. Dat gedrag is aangeleerd. Door velen wordt er nu naar de moslims gewezen, maar ook christenen hebben een geschiedenis vol afschuwelijke daden. Los van elk geloof, het zijn mensen die dit andere mensen aandoen. 

Veiligheid is zo'n groot goed. Iedereen iwil in veiligheid kunnen leven. Doordat er onveilige gebieden zijn, is er een enorme stroom aan vluchtelingen ontstaan. Wat in Syrië gebeurt, kan ook hier gebeuren. Het worden aanslagen genoemd, terreurdaden, maar als het maar vaak genoeg gebeurt zit je in een oorlog voor dat je het weet.

Ik hoop dat het nooit zover komt. Ik prijs mezelf gelukkig dat ik al ruim een halve eeuw in veiligheid heb kunnen leven en wonen. Ik geloof in de vredelievendheid van de mens.

Laten we in vredesnaam lief zijn voor elkaar!

Vandaag zou ik wel een herkauwende koe willen zijn of een onbevangen huppelende hond. Gewoon weer zo'n dag als alle anderen.

Helaas weet in dat ik op dit moment in een land woon waar de noodtoestand heerst.

Ik ga maar weer naar buiten om naar de vredelievende stilte te luisteren.

Oh, het is weer een feestdag

Als je in een ander land gaat wonen, krijg je ook te maken met andere feestdagen als in Nederland.

Ik denk dat ik hier nooit aan zal wennen.

Gelukkig laten de winkels meestal een week van te voren zien of ze op een bepaalde datum al dan niet open zijn, wat voor mij al gauw betekend....googelen op die dag, het zal wel een feestdag zijn.

Meestal zijn de winkels op zo'n dag, net als op zondag, s'morgens geopend. Nou ja, ik schrijf winkels, maar bedoel eigelnlijk alleen de supermarkten in dit geval.

Desalniettemin heb ik wel eens voor een dicht postkantoor gestaan met een pakketje, tja, overheidsinstellingen zijn op nationale feestdagen allemaal gesloten.

November is ook zo'n maand met 2 voor mij onbekende feestdagen.

Het begint al op 1 november; Allerheiligen , Toussaint. Op deze dag worden de heiligverklaarden herdacht. Aan de vooravond van Allerheiligen wordt Halloween gevierd. Dit is oorspronkelijk het herdenken van de doden. Op 2 november is het Allerzielen. Op deze dag zetten de mensen bloemen, chrysanten, op het graf van hun dierbaren. Tegenwoordig gebeurt dit in Frankrijk al op 1 november.

Als ik de chrysanten bij verschillende winkels zie staan, weet ik nu....o , ja daar was iets mee, volgens mij komt er een feestdag aan.

Dit jaar heb ik ook chrysanten gekocht, maar om in een grote pot in de tuin te zetten!

Vandaag zag ik bij de supermarkt een briefje hangen dat ze op woensdag de 11de de hele dag gesloten zijn.

Bij thuiskomst dus weer googelen, want zelfs een grote supermarkt de hele dag dicht, dat zou toch wel een bijzondere feestdag zijn. Het is wapenstilstandsdag, jour de l'Armistice. Het einde van de eerste wereldoorlog wordt deze dag herdacht. Ook in België trouwens.

Zo hebben ze in Frankrijk toch weer mooi 2 vrije dagen te pakken in november.

In december kennen ze maar 1 kerstdag. 2de kerstdag is iets typisch Nederlands.

Oude en nieuw wordt zonder vuurwerk gevierd, iets wat wel vaak op andere feestdagen, of plaatselijke feesten wordt afgestoken. Zo hoor je het zomers regelmatig knallen, want elk dorp heeft wel een dorpsfeest in de zomer.

Pasen, Hemelvaart en Pinksteren zijn hetzelfde als in Nederland.

Verder viert men in Frankrijk de dag van de arbeid op 1 mei. Dit is een officiële feestdag. Op 8 mei wordt het einde van de 2de wereldoorlog herdacht, fête de la Victoite. Hetzelfde als 5 mei in Nederland, alleen is het hier wel voor iedereen een vrije dag.

En dan is er in augustus nog een katholieke feestdag; Maria Hemelvaart.

In de zomer, 14 juli, is het de nationale feestdag, fête nationale. Hier wordt de bestorming van de Bastille gevierd en is het begin van de Franse revolutie in 1789.  

Morgen dus een vrije dag, best onverwachts, wat eigenlijk wel zo lekker is !

Warm, lekker maar toch.........

Het is zaterdagmorgen half 10.

Ton net vertrokken voor een klus elders, ik blijf achter met de honden.

Het is een heldere dag, geen ochtendmist, zoals meestal het geval is deze tijd van het jaar. De zon staat al fel aan de strakblauwe lucht. Als ik met de honden ga lopen doe ik een jas aan, maar al snel blijkt dit helemaal niet nodig, het is écht al warm ! Volgens mijn app wordt het 23 graden vandaag, en dat op 31 oktober. Zou dat normaal zijn hier ? Of heeft ook dit te maken met de opwarming van de aarde ? 

Terwijl ik al mijmerend tegen de bladeren op de grond schop, zie ik 3 witte streepjes in de lucht, met daarvoor 3 vliegtuigen. Ja, ook hier luchtvervuiling, al is het op zo'n 10 km hoogte. Gelukkig geen lucht vol witte strepen, de zogeheten chemtrails. Gif wat met opzet gespoten wordt ter beïnvloeding van het klimaat en naar ik heb horen zeggen, ter beïnvloeding van onze hersenen, om ons makke schapen te maken, ' ja en amen knikkers'. Ik heb me er niet genoeg in verdiept om er het fijne van te weten, maar ik weet wel dat de mensheid in staat is bizarre ongeloofwaardige dingen te doen, dus ook dit zou me niet verbazen als het op waarheid berust.

En is het niet zo dat de mensheid steeds minder de straat op komt om op te komen voor zijn rechten ? Slikken we alles? Behalve dan als iets in je achtertuin gebeurt, zoals de opvang van mensen die op de vlucht zijn voor extreem geweld en een veilig onderkomen zoeken. Dan is er aktie, onbegrijpelijk maar waar. 

Nee, dan de grote aktes, zoals in de jaren 80, voor de vrede en tegen de kernbommen. En ook tegen de kernenergie. Wat een mensenmassa's, wat gaf dat een enorm 'samen staan we sterk' gevoel!

Volgende maand hoop ik dat er in Parijs ook zo'n mensen massa op de been komt. De klimaatconferentie, waar de wereld leiders nieuwe afspraken moeten maken over het terugdringen van de CO2 uitstoot, ter voorkoming van een verdere opwarming van de aarde. Als de opwarming doorgaat in het tempo van nu, zal dat catastrofale gevolgen hebben voor de mensheid. Elk jaar breekt het weer, het klimaat, records,; extreme regenval, overstromingen, modderstromen, extreme hitte, stormen, extreme sneeuwval. Alles lijkt extreem, het extreme wordt al bijna normaal. Maar wat als de Noordpool zonder ijs komt te zitten, wat als de warme Golfstroom hierdoor onderbroken wordt of verdwijnt ? Het weer zal drastisch veranderen, waardoor mensen op zoek zullen gaan naar leefbare gebieden. De vluchtelingen stroom van dit moment zal er bij in het niet vallen.

En natuurlijk gebeurt dit niet in je achtertuin, maar het gebeurt met 'moeder aarde', zij die ons het leven mogelijk maakt hier. Als we haar kapot maken, zal het leven onmogelijk worden. Nee, niet je achtertuin, maar wel de grond onder je voeten !! Mensen wordt wakker en kom in aktie voor het behoud van onze aarde. Stop de opwarming van de aarde. Neem vaker de trein of fiets, zet zonnepanelen op je dak, alle kleine beetjes helpen, kom in aktie !! Laat je stem horen in Parijs. Laat het weer net zo massaal worden als de demonstraties in de jaren 80. Laat zien aan de wereldleiders dat de macht nog altijd bij het volk ligt, dat ze niet om ons heen kunnen !

Ik loop mijmerend verder, mijn jas inmiddels uitgedaan, ogen dichtknijpend tegen de felle zon, schoppend tegen de bladeren op de grond. Mijn hemel, wat is de aarde mooi....laten we er samen voor zorgen dat zij zo mooi blijft !

Eind oktober

Na bijna 2 weken in Nederland te zijn geweest, pakken we de draad weer op van ons leven in Frankrijk. In Nederland mijn handtekening gezet onder het koopcontract van de nieuwe eigenaren van mijn huis. En zoals de notaris zei;" zij een lege bankrekening maar een huis, en ik een hoge bankrekening, maar geen huis meer (in Nederland)". En het voelt goed. Geen bezittingen meer in Nederland, nou ja, de halve zolder van mijn ouders, vol verhuisdozen met huisraad, niet mee gerekend.

We kunnen toe gaan werken naar ons volgende plan, de wereld rond reizen. Anderhalf jaar van voorbereiding. Er is nog genoeg te doen en uit te zoeken.

De wereld is prachtig op het moment, nog even intens genieten van al de prachtige herfstkleuren, al vorens de blaadjes definitief op de aarde dwarrelen, en de bomen weer kaal zullen zijn. De ochtenden gehuld in de mist, maar de middagen nog altijd rond de 20 graden, mits de zon schijnt natuurlijk. Dat is vandaag en volgens de verwachting,de komende dagen het geval. 

Maar goed, terug naar de draad die we weer oppakken, ons Franse leventje met als motto;" nooit meer haast". De dagen beginnen in alle rust. Ik sta op bij het eerste daglicht deze tijd van het jaar ( in de zomer is me dat te vroeg!). Doe mijn dagelijkse yoga oefeningen, terwijl het theewater begint te koken. Als de thee aan het trekken is, duik ik onder de douche, om vervolgens met een kop dampende thee het wereldnieuws tot me te nemen op mijn tablet. Na een uurtje maak ik Ton wakker en maak de smoothie, ons dagelijks ontbijt. Vervolgens een ochtendwandeling met de honden om, als Ton ook gedoucht is, de smoothie  te nuttigen.

Het loopt tegen tienen als Ton naar de garage vertrekt, of zijn administratie gaat bij werken, en op de dagen dat ik in de kringloop werk, vertrek ik ook rond dat tijdstip.

We komen tegen half 1 weer thuis om te lunchen en houden dan, net als de Fransen, lunchpauze tot een uur of 2. En gelukkig doen we dat nu nog regelmatig buiten, gewoon omdat het kan, en vaak buiten warmer is als in huis !

De middagen gaat Ton weer aan het werk en ik heb mijn bezigheden in en rond het huis.

Vervelen is er nooit bij. Naast het huishouden, maak ik regelmatig tassen, werk in de tuin en klus in en rond het huis. Daarnaast verpak in DS onderdelen die over de hele wereld verstuurd worden. Ook gaat er tijd zitten in het Frans leren. Nog altijd een uur les per week, en natuurlijk het nodige huiswerk, wat goed is, want anders leer ik het nooit!

Op dit moment ben ik begonnen met het opknappen van de multi functionele kamer beneden. Het vreselijke behang gaat van de muur, en alles krijgt een lik verf.

De bedoeling is om er een kleren/linnenkast neer te zetten en wat boekenkasten die nog uit mijn huis in Nederland komen. Fijn om weer een stukje huis onder handen te nemen. Tegen de tijd dat het helemaal is zoals wij het graag willen hebben, kunnen we het als vakantiehuis gaan verhuren !!

En reken maar dat het een fantastisch vakantiehuis wordt !! Nee, boeken is nog niet mogelijk !

Voor het avondeten loop ik nog een rondje met de honden. De avonden brengen we door bij onze snorrende houtkachel, al dan niet de tv aan, meestal op bvn, de Nederlands/Vlaamse zender speciaal voor mensen in het buitenland. We zien dus gewoon het journaal en Pauw, en blijven bij wat er zoal in Nederland gaande is. Ja, de wereld is klein, we zijn van alles op de hoogte.

En jullie zijn nu op de hoogte van ons dagelijks leven op een heuvel in Frankrijk !

Verschillen

Het leven hier is wel degelijk anders als in Nederland. Nou klagen wij Nederlanders vaak over de bureaucratie, ik kan je zeggen dat ze er hier in Frankrijk ook wat van kunnen !!

Frankrijk is het land van de documenten. Geen idee waar ze al deze papieren allemaal laten, maar het zullen pakhuizen vol zijn.

In vele opzichten leven we hier nog in de vorige eeuw. Internet bestaat, maar nog lang niet alles wordt via deze digitale snelweg geregeld.

Toen ik een bankrekening opende heb ik ruim een uur bij de bank op kantoor gezeten om stapels papieren te tekenen, te paraferen en zinnetjes na te schrijven, dat ik het toch echt wel eens was met de regeltjes. Werkelijk meer als bij een aankoop van een huis in Nederland. Daar staat dan wel tegenover dat als je in het buitenland geld nodig hebt, je naar de bank kan bellen en ze het bedrag over maken, want ze weten wie je bent ! Ouderwetse service !

In Frankrijk moet je overal de tijd voor nemen. Daar staat tegenover dat men voor jou ook alle tijd neemt. Wachten is heel gewoon hier. 

Een bezoekje aan de huisarts duurt gauw een hele ochtend....zoveel wachtende voor je. Een huisarts heeft geen assistentes. Hij of zij beantwoord alle telefoontjes zelf, gewoon tussen je consult door. Als je dan na een paar uur wachten aan de beurt bent, dan wordt er ook uitvoerig de tijd voor je genomen, tussen de telefoontjes door !

Een herhaal recept telefoon dat kennen ze hier niet, nee elke 3 maanden een ochtendje wachtkamer, om vervolgens de check up te krijgen. De huisarts houdt hier wel degelijk de vinger aan de pols !

Even snel een boodschapje doen, dat is er hier niet bij. Ook de caissières van de supermarkt nemen ruim de tijd voor hun klanten. De laatste roddels uit het dorp worden besproken aan de kassa. En als het gesprek ten einde is, dan moet er nog betaald worden met een check ( zo 1980 !!). En dit duurt al gauw een paar minuten, want ook hier moeten allerlei bonnetjes voor getekend worden.

Onthaasten, je leert het vanzelf in Frankrijk.

En als je er eenmaal aan gewend bent, dan heeft het ook wel wat. Mensen nemen de tijd voor elkaar. Nee efficiënt wordt er vaak niet gewerkt, maar wel met plezier.

Ton zijn tijd in de garage bestaat voor bijna de helft van de tijd uit sociale praatjes. Mensen komen langs om bijvoorbeeld over de DS van hun opa te praten, vertellen verhalen uit het verleden. Het is heel normaal om daar de tijd voor te nemen, die reparatie kan wel even wachten.

Zoals gezegd, men neemt de tijd voor elkaar.

Behalve als het tegen 12 uur loopt, dan wordt het tijd voor de lunch ! Om 12 uur sluiten de meeste winkels, want het personeel gaat uitgebreid eten. Warme maaltijd met wijn en stokbrood. Men neemt ook hier de tijd voor ! En ik moet zeggen dat het heerlijk is om tussen de middag warm te eten, al hebben wij die gewoonte nog niet overgenomen. Wel hebben we echt 2 uur pauze tussen de middag en dat bevalt prima.

Het leven met de Franse slag.... Alles wordt niet zo nauw genomen. Als je een afspraak maakt met een Fransman, houd er dan rekening mee dat hij standaard een kwartier te laat komt. Dat is meer regel als uitzondering.

Ook overheidsinstellingen werken soms met de Franse slag. Zo hadden we een bewijs nodig dat we hier wonen. Er werd ter plekke een formuliertje door de juffrouw op het gemeentehuis gemaakt met een uit de duim gezogen datum. Let wel, het was een officieel document.

Toen wij aan de burgemeester himself vroegen waar we onze asbest platen, die van de ingestorte schuur kwamen moesten laten, vroeg hij doodleuk of we niet een pad hadden wat verhard moest worden !! 

En natuurlijk zijn er af en toe de ergernissen van dit werken met de Franse slag. Zo zijn we de afgelopen maand 2x voor niets naar een overheidsinstelling gereden om wat te regelen. De dag van te voren op het internet de openingstijd nagekeken, en dan aankomen na een uur rijden en op de deur een briefje zien hangen met nieuwe openingstijden !! Grrr..... Nee efficiënt wordt er niet gewerkt. Maar goed, het is dan weer de kunst om van die verloren dag weer wat leuks te maken !

Maar wel na even ons ongenoegen geuit te hebben.... zie foto.

Volgende week gaan we weer naar Nederland. Dit vergt echt de nodige aanpassing van ons. We moeten dan weer mee in het razende tempo, de vreselijke efficiëntie, het kijken op de klok, haasten voor een afspraak en iedereen weer 3x zoenen ipv 2x........

Herfst

Herfst op het platteland. 

Dat is eigenlijk een raar gezegde in Frankrijk, want er is hier nauwelijks een plat stukje te vinden !

Langzaam maar zeker kleuren de bomen en vallen de blaadjes.

Ik hou vooral van de ochtenden. Vaak is het dal gehuld in mist en tegen de tijd dat ik met de honden ga lopen breekt de zon langzaam door en is de wereld prachtig !! 

Dagelijks hetzelfde pad lopen en het gaat nooit vervelen. Genieten van het uitzicht, of van de intense stilte die de mist met zich meebrengt, gevolgd door de wereld die langzaam zichtbaar wordt.

Gelukkig is de temperatuur in het najaar nog altijd heerlijk. In september komt het kwik nauwelijks onder de 20 graden, en is het, net als in het voorjaar lekker om een uurtje in de zon te zitten. In de zomer is het daar veel te heet voor!

Ook in oktober zijn er nog veel heerlijke dagen met volop zon. De ochtenden en avonden zijn wel fris, maar dan is het ook weer fijn om bij de houtkachel te zitten.

In het najaar zijn er weer allerlei vruchten te oogsten. Als de bramentijd op zijn eind loopt, wordt het tijd om de walnoten te gaan rapen

Zelf hebben we een paar bomen in de tuin, maar ook langs de weg vind je er veel. De noten liggen voor het oprapen. Wij hebben in elk geval genoeg om een heel jaar van te eten en ze s'morgens door de smoothie te doen, Gezond en lekker. Ook zijn in deze tijd de appels en kweeperen rijp. Kweeperen zie je hier veel. Je kunt er gelei en jam van maken en het schijnt ook lekker door een stoofpotje te zijn of door de appeltaart.

Het is een genot om zo dicht bij de natuur te leven in dit heerlijke klimaat.

En ook al kijk ik niet uit de de dichterbij kruipende winter, de herfst blijft een mooi jaargetijde waar ik dagelijks van geniet!

Wat wil je later worden......

Als kind wist ik al geen antwoord op die vraag. Sommige beroepen werden me aangepraat, zoals gymjuf, ik stond immers in de box al op mijn kop, of verpleegster, het beroep dat mijn moeder graag had willen uitvoeren. Maar ja, in haar jeugd werd je huisvrouw zodra je trouwde. De tijden zijn veranderd, in rap tempo.

Toen ik op de MAVO zat had ik een bijbaantje achter de kassa bij Neerlans grootste kruidenier, Albert Hein. Elke zaterdag om 8 uur paraat, mensen die 4 kratten bier kochten met een pak condooms, vooral een prettig weekend wensend. Ook in vakanties en op de koopavond, toen alleen nog op donderdag, was ik paraat.

Mijn MAVO haalde ik met hakken over de sloot, na een keer zakken en het jaar daarop na een herexamen, had ik eindelijk het papiertje op zak. Maar daar doe je natuurlijk nog niets mee. Ik ging 1 jaar naar de INAS, een soort vervolg opleiding van de huishoudschool. Ik leerde koken, textiel bewerken en over de gezondheidszorg....ohhhh wat vond ik het allemaal leuk. Ik blonk al snel uit met cijfers die ik nooit eerder in mijn dan nog korte leventje haalde.

Ik wist het, ik wilde bezigheidstherapeut worden. Lekker creatief bezig zijn. Heerlijk om zo je geld te verdienen. Maar helaas, toen de tijd waren er 2 van deze opleidingen in het land en werd ik uitgeloot. Tja, wat dan.

Die zomer werkte ik in een inpakfabriek, heel dom werk, maar wat een lol. Het werd me wel duidelijk dat ik op die manier niet de rest van mijn leven geld wilde verdienen.

Mijn moeder had van het bestaan van Volkshogescholen in Noorwegen gehoord. Een dochter van een kennisje had dat een jaar gedaan. Je woont er intern op school en krijgt er diverse vakken, met 1 hoofdvak. Dat leek me wel wat. Er werd een school uitgezocht met als hoofdvak handvaardigheid. Zo kon ik me toch voorbereiden op mijn opleiding tot bezigheidstherapeut.

Na een zomervakantie met een vriendin in Italië, met ook Noorse leerboeken in mijn rugzak, brachten mijn ouders me in september naar Seljord in Zuid Noorwegen.

Het werd een fantastisch jaar. Ik leerde pottenbakken, weven, breien op een rondbrijnaald, houtbewerken, de taal en mijn Noorse vriendje kennen.

Na een zomer in Noorwegen in een hotel gewerkt te hebben, waar ik barjuffrouw, kamermeisje, afwashulp telefoniste en serveerster was, ben ik met Noorse vriend naar Nederland gegaan om daar dan eindelijk aan mijn opleiding tot bezigheidstherapeut te beginnen. 

Ik kwam terecht in Epe op de Veluwe. Een kamertje bij een oude dame was mijn nieuwe thuis. Ik kon niet aarden, ondanks een bijbaantje achter de bar van een congres centrum. Ik had voor het eerst in mijn leven heimwee. Ik miste mijn vriendje die bij mijn ouders inwoonde, ik miste mijn omgeving, ik wilde geld verdienen en een eigen leven opbouwen.

Ik stopte met de opleiding en besloot de opleiding tot Z-verpleegkundige te volgen. Samen met een vriendin begonnen we eraan. En het was een succes. Ik had plezier in mijn werk, ging 1 week in de maand naar school en leerde de kneepjes van het vak. En niet onbelangrijk, ik verdiende er mijn geld mee. Na een jaar ging ik samenwonen. Ik werd Z-verpleegkundige.

In veel verschillende instellingen en sociowoningen heb ik de jaren daarna gewerkt. Tot ik de kans kreeg om de overstap te maken naar de kinder- en jeugd psychiatrie. Een nieuwe uitdaging ! ik ging in de eerst geopende dovekliniek voor kinderen met psychische problemen werken.

Helemaal nieuw, ik leerde gebarentaal en veel nieuwe dingen, maar ohhh wat was de cultuur hiërarchisch, dat was niets voor mij, na een tijdje ziekte wet, ben ik ermee gestopt. 

Ik gebruikte de uitkering die ik kreeg om te zien wat ik dan wilde gaan doen. Helaas was de uitkering zo hoog dat ik bij verschillende baantjes er geld op inleverde als ik ging werken. Dus ik nam het er maar van, vulde af en toe mijn uitkering aan met wat nachtdiensten.

Ik had onder tussen het reizen ontdekt en begon over de wereld te trekken zodra ik via uitzendbureaus genoeg had verdient.

Met reizen wilde ik wel geld verdienen. Ik werd reisbegeleidster voor een organisatie gespecialiseerd in wandelreizen, Sindbad. Zo begeleidde ik 6 weken wandelaars in Italië. Erg leuk om te doen. Ook zette ik nieuwe reizen uit in de Pyreneeën. Een vrij leventje. Maar ook het alsmaar onderweg zijn werd het uiteindelijk niet. Ik werd er onrustig van en besloot opnieuw uit te gaan zoeken wat ik wilde worden later.

 Ik spitte de kranten door en daar zag ik de advertentie: "hou jij je hoofd koel als iedereen moord en brand schreeuwt?" Ik kon die vraag wel met JA beantwoorden, dus solliciteerde ik bij de meldkamer voor brandweer en ambulances in Leiden. En voor ik het wist werd in Centralist bij de 112. Een leuke baan, leuke collegae en ik leerde weer heel veel nieuws.  1 van mijn eerste dagen dat ik er werkte, liep ik een dag stage bij de ambulance. Toen wist ik het, ik wil ambulance chauffeur worden! Maar ja dat wordt je niet zomaar. Ik bleef dus centralist, totdat de organisatie in handen van de politie kwam. Ik moest politieambtenaar worden om er te kunnen blijven werken. Dat ging me echt te ver, die pet past mijn niet en nam ik dus ontslag. 

 Ik vond al snel een nieuwe baan bij een detacheringsbureau en kwam in Den Haag achter de knoppen te zitten. Ook bood deze werkgever mij de opleiding tot ambulance chauffeur aan. Eindelijk zou ik worden wat ik al zo lang graag wilde. Het was een moeizaam traject, ik reisde het halve land door voor de opleiding en stage plekken, maar na heel veel zweet en tranen, kreeg ik een vaste baan. Ik was zowel centralist als chauffeur. 

Maar ook dit bleek het toch niet helemaal te zijn. Ik moest veel werken en het kostte me teveel energie. Elke dag een uur rijden naar mijn werk, maar vooral 30 jaar onregelmatige werktijden braken me op. Ondertussen was ik ook met een nieuwe opleiding begonnen; welness therapeut. Ik leerde masseren en mensen coachen en had het idee opgevat om een eigen praktijk te beginnen. Mijn huis werd verbouwd, er kwam een prachtige praktijk ruimte. Ik vond een regelmatige baan, dichter bij huis, als planner in de thuiszorg. Ik leek weer te weten wat ik later zou gaan worden.

Tot ik mijn nieuwe liefde ontmoette. Hij woonde in Frankrijk.....

Had ik al niet vaak genoeg uitgekeken om in het buitenland te kunnen gaan wonen ? Ja tussen alle banen door had ik dat vaak gedaan.....Camping in Frankrijk, appartementen in Portugal, Tenerife en zelfs Zuid Afrika. Mijn lust om in een warmer land te gaan wonen was altijd aanwezig geweest.

Het klikte goed met Ton en zonder er lang over na te hoeven denken, besloot ik naar Frankrijk te vertrekken. Geen eigen praktijk.

In Frankrijk probeer ik de tassen die ik maak van oude fietsbanden aan de man te brengen. Zo sta ik zomers op verschillende markten.

www.backtobag.net

 Natuurlijk kan ik daar geen droog brood mee verdienen, dus ben ik nu ook huisvrouw en werk vrijwillig bij een kringloop winkel. Ik leer de Franse taal en heb besloten om nu Blogger te worden.

Ik ga mijn ervaringen en belevenissen uit Frankrijk delen in een blog.

Ook zal er een blog gemaakt gaan worden over hergebruik van materialen. deze heet; afval bestaat niet.

En natuurlijk gaan Ton en ik samen bloggen over onze plannen om de rest van ons leven te gaan reizen.

Ik wens jullie veel leesplezier.

Tot zover mijn eerste blog....inmiddels spierpijn in mijn vingers van het typen !!

Annemieke